Wat zijn mensen toch verschillend, hè! De laatste tijd maak ik in mijn omgeving mensen mee die heel erg met zichzelf bezig zijn. En aan de andere kant zie ik mensen bij wie dat totaal niet het geval is. Ken je dat?
Mensen die sociaal zijn, versus mensen bij wie dat ver te zoeken is. Soms hebben mensen het niet eens in de gaten dat ze alleen maar met zichzelf bezig zijn. Ze praten graag met me, of beter gezegd: ze vertellen me al hún ervaringen. Je krijgt alleen nooit een wedervraag. Ze vragen nooit: “Hoe doe jij dat eigenlijk?” of “Waar hou jij je mee bezig?” Het enige wat ze van mij weten, is wat ik ze zelf vertel. Oprechte interesse komt simpelweg niet in hun woordenboek voor.
Dat wordt snel vervelend. Sommige mensen zijn nou eenmaal zo, maar het moet niet te lang duren… Oersaai! Je staat erbij en zegt alleen maar de hele tijd, “O wat goed van je”, “Ja leuk voor je” of “Ga zo door, goed bezig!” Heel vermoeiend.
Bij andere mensen gaat dat gelukkig compleet anders. Die lopen naar me toe en zeggen, “hey Guus, doe je dat ding nog?” of “ben je laatst nog naar dit of dat geweest?” Ze stellen gerichte vragen over wat er bij mij speelt. Die zijn wel oprecht geïnteresseerd. Dan ontstaat er een mooie wisselwerking. Zelf ben ik daar ook van: ik vraag graag naar de ander en wil weten waar hij of zij mee bezig is.
Bandje leuk, of toch egotrippers?
Met een bandje is het ook vaak kommer en kwel. Zo kwam er eens een gitarist op een advertentie af om bij ons te spelen. We spraken af op een oefenavond en er kwam een aardige vent binnenstappen. Maar al snel kwam de aap uit de mouw, “dat speel ik niet”, “dat ken ik niet” en “dat wíl ik niet.” De ‘ik-show’, dus.
Een ander bekend fenomeen bij bandjes is dat er zo moeilijk structuur in te krijgen is. Je spreekt van tevoren af wie de regie heeft, maar dat blijft een heikel punt. Er kan maar één kapitein op het schip staan, of één dirigent voor het orkest. Maar in zo’n amateur bandje wil iedereen overal zijn plasje erover doen. Doodvermoeiend. Bijna niemand legt zich neer bij het algehele belang, terwijl iedereen tevreden houden simpelweg onmogelijk is.
Ook kijken muzikanten van muziekanten banken vaak naar muziek die veel te moeilijk is, en dat willen ze dan per se spelen. Er is eigenlijk een soort ongeschreven vuistregel: als je naar een optreden van een bandje kijkt en ze zijn steengoed, dan kun je er bijna van uitgaan dat ze elkaar achter de schermen niet kunnen uitstaan. En als de sfeer onderling fantastisch is? Dan spelen ze vaak ruk!
Of nog erger: de sfeer én de muziek zijn slecht, en toch blijven ze bij elkaar. Daar begrijp ik echt helemaal niets van. Een soort zelfgekozen marteling.
Wat kunnen muzikanten toch verschillend zijn, pfff… Zo heb ik een prima gitarist meegemaakt die geweldig in de band paste, maar die bij afspraken stelselmatig te laat of gewoon niet kwam opdagen. Of een prima zanger: heel aardig, snapte alles… maar zong vals. Of iemand die alles goed deed, maar zich ver boven de rest verheven voelde. Of iemand die wel heel graag wilde, maar het niveau niet aan kon en als een rem op de band werkte. En dan heb je nog de types die hun huiswerk nooit doen. Vier, vijf of zes gelijkgestemden vinden blijkt in de praktijk vaak een utopie.
En dan Guus…
“En hoe zit het met jou eigenlijk, Guus?” hoor ik je al denken. Tja, ook ik moet de hand in eigen boezem steken. Ook ik heb zo mijn dingen.
Ik ben enthousiast, enorm gedreven, en soms te emotioneel denk ik. Dat maakt me soms te gretig, en dat maakt je niet altijd even geliefd. Ik dacht wel eens: vanaf nu ga ik super sociaal zijn en ieders wens accepteren. Maar dat werkt niet, want dan zien ze je niet meer staan. Ze gaan er dan van uit dat ik alles gewoon doe, of nergens een punt van maak. Het maakt de andere bandleden lui en ze nemen je niet meer serieus.
Dus probeerde ik het ook wel eens heel stuurs aan te pakken door strak de regie te nemen. Het effect? Het wekt irritatie op, mensen worden kribbig of jaloers (omdat ik het toevallig beter weet), en de sfeer wordt grimmig. En heb ik het zelf wel eens bij het verkeerde eind? Vast wel!
Goede ervaringen
De echt goede ervaringen zie ik jammer genoeg vaak pas achteraf. Zo van: achteraf bekeken was dat zo slecht nog niet. Of ik heb spijt van wat ik tegen iemand heb gezegd. Een ervaring rijker en een illusie armer!
Het overkomt je eigenlijk. Als je er je brood mee verdient en pro bent, kun je dingen afdwingen zoals jij het wilt hebben. Of je schikt je professioneel in de rol waarvoor je bent aangenomen. Maar in de hobby wereld overkomt het je gewoon. Ineens zit je in een geweldige band, of bevind je je in goed gezelschap.
Met mensen omgaan is het mooiste wat er is, maar soms ook het moeilijkste wat er bestaat. Waar ik moeilijk mee om kan gaan, ga ik tegenwoordig maar uit de weg. Het verslindt energie en ik word er neerslachtig van. De fijne contacten koester ik juist, en voor die mensen heb ik héél veel over. En alles wat daartussenin zit? Dat gaat nou eenmaal met ups en downs!
