De jaren ’70 en ’80 waren een ware smeltkroes van muziekgenres! Denk aan rock, disco, reggae, punk, ska, new wave, hiphop en de opkomst van elektronische muziek. Maar er was nog een genre dat destijds helemaal in was: jazz-rock en fusion.
Deze complexe muziek werd vaak gespeeld door een mix van ervaren rotten en jonge, getalenteerde muzikanten. Je moest destijds echt wel wat kunnen om dit te spelen: lastige akkoorden, indrukwekkende baslijnen, wisselende maatsoorten en virtuoze solo’s op allerlei instrumenten.
En het mooiste was: het was destijds ontzettend populair! Grote hits als “Roof Garden” van Al Jarreau en “Just the Two of Us” van Grover Washington stonden gewoon hoog in de hitparade. Bands als Rufus (met Chaka Khan), Weather Report, Steps Ahead, Yellow Jackets, Earth, Wind & Fire en Sade waren helemaal hot. Dit was de tijd van legendarische muzikanten zoals Jaco Pastorius, Pat Metheny, Herbie Hancock, Larry Carlton en Billy Cobham. Wat een tijd!
Waarom is jazz-rock fusion muziek voor muzikanten?
Vanaf de jaren ’90 verdwenen jazz-rock en fusion helaas meer naar de achtergrond in de mainstream hitlijsten. En ergens is dat ook wel logisch. De meeste mensen zijn niet theoretisch geschoold in muziek; ze willen in de kroeg of op een festival gewoon lekker meezingen en meedansen. En dat is natuurlijk helemaal oké!
Jazz-rock en fusion is daardegen eigenlijk een beetje ‘muziek voor muzikanten’. Als je tegenwoordig naar een concert van zo’n fusionband gaat, zie je vaak ook opvallend veel studenten en docenten van het conservatorium in het publiek staan.
Hoe je die herkent? Nou, dat is best lastig uit te leggen. Als muzikant die zich verdiept in complexe muziektheorie, kom je in een wereld terecht van gelijkgestemden. En dat zie je terug in hoe ze reageren op de muziek. De meeste mensen dansen niet, maar staan juist met gekruiste armen aandachtig te luisteren naar de toonladders, de ingewikkelde maatsoorten en de instellingen van de apparatuur (zoals de versterkers, effectpedalen en gitaren).
De unieke schoonheid van het genre
Hoe muziek bedoeld is, blijft een hele interessante discussie. Dat is voor iedereen anders. Het is ergens jammer dat jazz-rock fusion tegenwoordig niet zo populair meer is in Nederland. Het is een complex genre dat enorm veel muzikaal talent vereist, en dat maakt het juist zo bijzonder.
Natuurlijk kun je met minder akkoorden en drie simpele noten ook prachtige, emotionele muziek maken—denk maar aan legendarische rockbands of intieme popliedjes. Maar in dit artikel wilde ik graag even de unieke schoonheid en het vakmanschap van jazz-rock fusion benadrukken.
Luister naar de Jazz-rock Fusion compositie van Guus!
Om te laten horen wat ik hiermee bedoel, heb ik zelf de studio in gediend. Graag vraag ik jullie aandacht voor Guus z’n eigen Jazz-rock / Fusion bijdrage.
