Wereldkampioenschap voetbal 1974. Dat is alweer een tijdje geleden, hè? Maar ik heb het bewust beleefd. Ik heb genoten, voelde de trots, zag het totaalvoetbal en… Johan Cruijff.
Natuurlijk waren al die anderen om hem heen ook geen kleine jongens, maar ik was destijds helemaal gek van Johan Cruijff. Het Nederlands Elftal, onder de bezielende leiding van meneer Rinus Michels, speelde geweldig. Onlangs zag ik er op televisie weer beelden van voorbijkomen. Je krijgt nu immers overal al die ‘lekkermakers’ te zien in verband met het WK 2026.
Moest je eens opletten als Nederland de bal niet had; wat er dan gebeurde. Ze vlogen er meteen met vier of vijf man bovenop totdat ze de bal weer razendsnel in bezit hadden. En direct ging het weer: tik… tak… van Neeskens naar Van Hanegem, naar Suurbier, Rijsbergen, Haan. En dan volgde de versnelling naar voren met – jawel – Johan Cruijff. Bloedsnel was hij, of hij gaf met de buitenkant van zijn voet een pass op maat. Wijzen, dirigeren, het spel lezen… Kortom: hij had alles.
Er is iets magisch met iconen. Ze zijn er ineens. En omdat we maar zo’n klein landje zijn, komen ze natuurlijk niet aan de lopende band voorbij.
Maar inmiddels hebben we er weer één: Max Verstappen. En wat pakt hij de prijzen, hè! Al vier wereldtitels op zijn naam. En dat binnen een mondiale sport die wereldwijd enorm veel aanzien heeft, want de Formule 1 heeft een gigantisch wereldpodium. Iedereen kent Max, net zoals destijds met Johan het geval was.
Je moet natuurlijk wel je focus kunnen verleggen van voetbal naar de Formule 1. Voor mij is dat niet zo moeilijk, want ik vond en vind het allebei fantastisch om te volgen. Anders zie je de schoonheid ervan niet. Of zoals Johan Cruijff het zo mooi zou zeggen: “Je gaat het pas zien als je het doorhebt!”
Ik had bij andere sporten trouwens ook mijn helden, hoor. Al waren dat dan geen Nederlanders. Denk aan Björn Borg bij het tennis. Hij was echt van een buitencategorie; sloeg iedereen gortdroog van de baan en zei vervolgens helemaal niets. Geen emotie, pas bij een gewonnen finale ging hij even door de knieën. Of Giacomo Agostini, die tientallen wereldtitels won bij het motorracen op zijn eveneens iconische MV Agusta. En om weer terug te keren naar deze tijd, of nou ja, een paar jaartjes terug: Lionel Messi. Dat behoeft voor de meesten geen uitleg, denk ik. Wat kan die man voetballen. Eén uit de duizenden, pfff!
Wat we met zulke iconen doen? Genieten! Wie de absolute uitblinker gaat worden op het aankomende WK voetbal, vind ik nog lastig te voorspellen. Misschien Mbappé, of één van de Spaanse of Duitse talenten. Of wie weet verrast Nederland ons wel met een nieuwe opkomende ster. Als de chemie in het team maar goed is, want dat is de laatste jaren wel vaker het manco geweest bij Oranje. En inzet, natuurlijk!
Maar heerlijk hoor, al die sportevenementen in het voorjaar en de zomer. Het is iets om naar uit te kijken als ik de basgitaar even aan de kant zet. Of… misschien heeft het stiekem tóch iets met muziek te maken. Namelijk het volkslied. Of beter gezegd: een volkslied. Want let op, hieronder heb ik een heel speciaal filmpje geplaatst van hoe dit volkslied wordt gespeeld!
