Een goed gevoel overhouden
Je stelt de vraag aan jezelf, “waar word je nou blij van”? Die vraag stellen, ben ik op een gegeven moment bewust gaan doen. Ik weet niet meer precies wanneer dat was. Wat ik ermee bedoel, is dat ik dat namelijk (automatisch) altijd al deed (met afvragen waar ik nou blij van wordt). Maar daar was ik me niet bewust van, dat ik dat altijd al deed!
Vroeger was ik aldoor bezig met afwisselend te leven. Was ik het ene zat, begon ik aan het andere. Puur en alleen om mezelf te vermaken. Dat kon ook een ander helpen zijn hoor, als ik steeds maar wat anders beleefde. Je zou kunnen denken “wat een eigenheimer die Guus”! Nou dat was eerlijk gezegd in die tijd (dat ik jonger was) ook wel zo. Maar ik hielp net zo goed andere mensen als alleen mezelf. Ik zei ook altijd, als ik alleen ben verveel ik me nooit. Genoeg te doen. Het ging gewoon zo. Heel langzaam kom je in een andere fase van je leven.
Het gezin en andere dingen
Vereist zoveel meer van je, dan alleen je eigen ding doen. Heel intensief beleefde ik dat. Met zowel leuke als minder leuke dingen, want zo gaat het over het algemeen. En terwijl ik dit schrijf komt dit voorbij. Het geeft me gelijk het pure gevoel. Dat je leeft (en vergeet me niet gevoel). En omdat the Beatles geweldig zijn (dus klik even op dit nogmaals om het hopelijk ook te beleven). Waar was ik, o ja hoe je door het leven gaat dus. Druk druk druk. Wonen, werken, kinderen, school, problemen oplossen, stress, vakanties, verjaardagen, vrienden dingen doen, huis verbouwen, vrijen, eten, ziek zijn. Verlies verwerken, opruimen, veel opruimen, etc. etc. In alle volgordes door elkaar heen.
Vermoeid…zeer vermoeid zijn,
Kun je je afvragen of iedereen dat kent? Een aantal van ons wel, en ik bedoel er dit mee. Het vermoeid raken, brengt iets met zich mee! Hoe ouder ik word, hoe intenser alles wordt… (en als dank voor het vermoeid raken). Alles wat ik heden ten dage meemaak komt heviger over! Als ik het nieuws kijk, en ik zie oorlog, en de mensen die dat ondergaan, of iemand die plotseling overlijdt, en je ziet de nabestaanden treuren, krijg ik tranen in mijn ogen. En ook sporters, die hun doel halen. Goud voor Femke Kok, of die andere Femke. O ja, Femke Bol. Op het moment dat ze de hoofdprijs te pakken heeft, voel ik tegelijkertijd de jaren van afzien, protocollen, het er voor over hebben, etc. En voel ik me rot of blij en leef ik mee (bij die sporters natuurlijk). Dat houdt nog even aan ook! En soms moet ik me echt ertoe zetten om de stemming te veranderen. Waarschijnlijk voel je je zo omdat je zelf ook de tropenjaren kent, zoals ik die zonet opnoemde. Maar ik moet dan enige moeite doen om mezelf eroverheen te zetten. Zo van “Guus, waar word je nou blij van!”. En dat kan bij mij een humoristisch achtig filmpje zijn, of iets ouds van bijvoorbeeld Hotel op stelten, of de Dik voor mekaar show, Divorce (serie). Meestal werkt bij mij een muziekje.
En dan moet het niet iets dramatisch zijn, maar bijvoorbeeld dit: Zit in de kroeg tot s’morgensvroeg en, lul maar wat mee met iedereen. Doe maar dus. Klik hier ook even op als je het leuk vind.
Het wonderlijke
Zou je kunnen zeggen. Wat bedoel ik daarmee? Nou dit; dat je denkt, waar is het allemaal voor bedoeld? Het leven. Leven we allemaal maar raak, hangt het leven vol toevalligheden aan elkaar? Is de aarde de enige planeet tussen alle duizenden andere die toevallig leven bevat? Past de maatschappij precies zo ingenieus in elkaar zoals we hem kennen, waarbij we alle beroepen nodig hebben! Ontstaan er nieuwe levens, schijnt elke dag de zon weer, en dat die nooit een keer afkoelt, (want hij gaat al duizenden jaren zo door) enz. enz.
Je komt er al snel achter dat je kennis tekort schiet om dit te begrijpen. Alles wat we/ik weet, is bewijs voor! Je kunt zeggen, bewijs is weten. En weten is belangrijk, want dat is dan de hoeksteen van ons alles. We nemen beslissingen op basis van wat we weten. Maar er zijn dus ook dingen die we niet weten. Vroeger dacht ik nog veel te weten. Maar ik weet bitter weinig. En over wat er te weten valt. Vooral als je je kunt bedenken dat ontwetendheid misschien (want ik weet het niet) onmetelijk is!!
“Imagine” kun je dan denken.
Dus die “weten” hoeksteen van het leven is een relatief begrip! Want van een heleboel zaken nemen we maar aan dat het zo is. Maar dat is geen zekerheid. Je kunt beter zeggen, we vertrouwen erop! Maar waar vertrouwen we dan op? Net als een kind dat nog net niet goed kan lopen. Het vertrouwt erop dat als het valt, een ouder het opvangt. En dat is dan weer een weet. Dus weten te vertrouwen is de oplossing. Geloven komt dan ineens dichtbij. Zoals het ooit bedoeld is. Begrijp je me nog? Imagine kan ik dan denken. En dan zou je kunnen leven zonder zorgen eigenlijk. Loslaten waar we niets van weten! Want we weten het niet omdat we het niet kunnen weten.
Guus gaat diep
Waar de wetenschap ophoudt, begint het geloof. Er wordt dan wel steeds meer kennis verrijkt met onderzoeken, maar het houdt altijd ergens op. En daarna nemen we het maar aan. En begint het geloven. En dat begint al snel. Want dat iets duizenden jaren oud is, schijnen we te weten (of toch niet)! Paradoxaal hè. Maar het weer valt maar niet te voorspellen. Heel simpel, maar daar houdt de wetenschap op, punt. Is dan geloven niet veel meer de hoeksteen van ons alles? Interessant hè. Hoeveel simpele dingen die we doen, doen we omdat we aannemen dat we dat zorgeloos kunnen doen. Zoals bijvoorbeeld oud worden. We gaan daarvan uit, dat we dat worden, maar zonder het zeker te weten. Of na de zomer komt de herfst en winter. Dus geloven en aannames zijn dagelijks heel gewoon. Je wordt eigenlijk gedwongen te geloven en aannames te doen. Anders heb je geen leven, toch? Als je dan gaat nadenken wat er allemaal mis kan gaan!
Geloven is voor iedereen
Als knappe koppen evengoed na hun kennis, net zo goed overschakelen op geloven, zijn ze net zo afhankelijk als de minder slimme mensen. Je hoeft geen kennis te hebben om te geloven. Geloven is voor iedereen, zoals het bedoeld is. Alle mensen zijn gelijk, toch? Kun je je daarin vinden? Ik wel.
Guus gaat nog dieper
Geloven is bedoeld voor iedereen. Daar gaat het om. Vroeg of laat vertrekken we hier van de wereld. Leven we daarna verder, of uiteindelijk verder? Want als er een volgende levensvorm komt? Dan zou iemand die 1000 jaar geleden gestorven is, in vergelijk met iemand die op dit moment sterft, geen verschil in overbrugging zijn (als het volgende leven morgen begint). Het verschil in een uur of 1000 jaar maakt niets uit. Weer die gelijkheid voor ieder mens!
Mijn vader zei eens tegen mij, Guus, ik geloof niet, maar ik weet zeker.
Dus over hoe en waarom we hier op deze globe zijn. Waar was hij zo zeker van? We hebben een aantal smaken. Zo zijn er theorieën over een oerknal. Waarbij er vanzelf beestjes ontstaan (na een hele lange tijd), van het ene beestje komt het andere, enz. En religie, alles is geschapen. Mijn vader geloofde (want hij leeft helaas niet meer) niet in toevalligheden. want die gebeuren soms. maar niet aan één stuk door. Dat zie ik ook zo. En daarom nu even over die bijbel. En met we zijn gemaakt door de Almachtige. Ik wil die naam gebruiken omdat Bob Marley het er zo mooi over heeft.
Het “zeker weten” waar mijn vader het over had, bedoelde hij als een diep vertrouwen. En eigenlijk iets wat houvast biedt. Omdat het leven dikwijls te zwaar is, en de nodige vragen oproept. Toch is voor veel mensen geloven iets vaags. Weten is concreet.
Toch sluit het leven voor mij naadloos aan bij het geloven. En iedereen is vrij omdat voor zichzelf te bepalen. Waarom maken we mee wat we beleven? Vraag ik me wel eens af. Alsof we een boek doorlopen. En bij welk hoofdstuk zitten we dan? Wat is ons houvast daarin? Ik luister graag naar wat deze grootmeester hierover zong:
