Een term die regelmatig wordt gebruikt: het momentum. In mijn omgeving, of in wat ik lees, komt het vaak voor. Of valt het mij gewoon extra op? Dat kan het natuurlijk ook zijn. Misschien ben ik er onbewust mee bezig, want ik herken het wel. Maar dat zullen ongetwijfeld meer mensen denken. Tja, het momentum, of jouw moment: dat herken je toch wel?
Het valt me ook nu weer op tijdens het voetbal op het WK 2026. Ja, die voetballers hebben er constant mee te maken. Ik kijk naar een wedstrijd en zie hoe er gescoord wordt. De doelpuntenmaker ziet zijn schot in het net belanden. Hij kijkt eerst even snel naar de scheidsrechter om te zien of hij buitenspel stond. Maar nee, de vlag blijft omlaag. Dan volgt de euforie: zijn moment. Juichen en een klein feestje vieren. De tegenstander staat er verschrikt en verloren bij. Maar ook hij heeft dat vaker meegemaakt. Hij denkt waarschijnlijk: “dit is niet mijn moment”, want omgekeerd heeft hij het succes ook gekend.
Het houdt lang aan
En als we dan toch bij dat voetbal zijn, valt me op dat het verlies van erkenning tot frustratie leidt. Want jouw momentum heeft dus alles met succes te maken. Maar hoe lang houdt zo’n periode aan?
Als ik kijk naar de wereldtopvoetballers, dan hebben ze een lange periode van succes gekend, en gaan ze maar door. Want zolang je op die roze wolk zit, wil je niet stoppen. Daar is waar je moet zijn, zullen ze dan denken! Daar waar het leven leuk is en jij aan zet bent. Volgens mij werkt dat verslavend. Ze willen alsmaar meer.
Zo zie ik Lionel Messi weergaloos en onnavolgbaar scoren. Je ziet dat hij die speciale uitstraling heeft. En dan lukt alles. Hij scoort, krijgt de bevestiging van “ik kan het nog” en gaat het sprookje verder. Maar die man is al even bezig, zeg! Hij is op dit moment 38 jaar, bijna 39 als ik even spiek. Normaal gesproken zit een voetbalcarrière er in het profvoetbal na je 35ste wel op.
Succes als verslaving
Maar ja, aan alle goede dingen komt een einde. Zo zie ik jammer genoeg ook voetballers die eigenlijk al hadden moeten stoppen. Het lukt simpelweg niet meer. De erkenning die ze ooit kregen aan de hand van hun momentum is voorbij. Je hebt dan ook de glans niet meer.
Maar ja, als die succesformule en de verslaving van weleer blijven trekken, wordt het lastig. Als je daar niet snel overheen kunt stappen, ga je toch maar door. Omdat het verleden blijft trekken. Maar dat leidt dan tot frustratie, want het lukt niet meer. Dat gebeurt bij het voetbal, maar eigenlijk overal in het leven. Is het niet herkenbaar? Dat je heel veel tijd in iets steekt aan de hand van wat je gegeven is, en je merkt dat het je goed vergaat? Je zit op het juiste spoor.
Als het goed is, heb je het door. En wederom, zoals Johan Cruijff prachtig zei: je ziet het pas als je het doorhebt! En nu komt het, maar dan andersom. Als “Het” (jouw moment, het succes, het feit dat het meezit) er niet meer is, stop er dan mee. Dan zou je iets anders bij jezelf moeten gaan ontdekken.
Hoe lang houdt de omslag aan?
Want ja, ook hierbij kan tijd een grote rol spelen. Logisch (zei Cruijff weer). Als je een hele periode van succes hebt gekend, en je hebt niet zien aankomen dat het eindig is, kun je heel lang in die negatieve teneur blijven hangen.
We zijn immers geen robot. Ik ben zelf een emotioneel mens en beleef alles intens. Dat is niet altijd goed voor je gemoed, maar wel voor je beleving. Je kunt hierdoor namelijk ook intens genieten. Al word je er soms wel moe van. Je moet ervoor zorgen dat je jezelf beperkt om in dat negatieve spoor te blijven hangen.
Hier gaat de ironie op: heb je een lang momentum en een grote succesperiode gekend? Dan doe je er vaak ook lang over om te beseffen dat je wat anders moet gaan doen. Heel menselijk eigenlijk. Als het maar niet te veel in je kleren gaat zitten, denk ik dan. Dat verzuurt, en daar word je oud van. Want we krijgen er allemaal mee te maken; niemand ontspringt de dans.
