Soms noemen we het discipline, maar is dat het wel? Neem nou iemand die gek is op fietsen, maar een blessure aan zijn been heeft. De dokter zegt: “Neem even rust, je gewrichten zijn overbelast.” Zodra die rustperiode voorbij is, stapt hij weer op de fiets. Dat is goed, maar waarom dan meteen weer 30 kilometer? En waarom meteen weer elke dag? Het antwoord is vaak: “Omdat ik dat altijd zo doe!”
Hetzelfde zie je bij de wekelijkse boodschappen. Sommige mensen kunnen alleen op zaterdag naar de winkel. Zelfs als ze op dinsdag tijd hebben, kan het niet in hun hoofd. “Want dat doe ik altijd zo.” Of denk aan de sporter die 100 kilo tilt in de sportschool, terwijl zijn hele lichaam pijn doet. Waarom? Omdat het moet van hemzelf.
Natuurlijk is regelmaat goed voor je. Je lichaam komt in conditie door herhaling. De hele wereld draait op regelmaat: de klok, de seizoenen en onze werkdagen. Maar sommige dingen hoeven niet altijd hetzelfde te zijn. En precies daar, waar het juist niet hoeft!
Het valt me op dat veel mensen zichzelf dwingen. Altijd ‘vol gas’ sporten, altijd hetzelfde merk hagelslag, altijd hetzelfde eten op vaste dagen. Er zit geen beweging meer in. Dan is het geen discipline meer, maar lijkt het bijna op een dwangneurose. We moeten al zoveel. En als het even niet hoeft, zoek het dan ook niet op. Het verschil tussen mens en robot. Wees blij dat je die laatste niet ben denk ik dan.
Wat zou het fijn zijn als deze mensen ontdekken dat het ook anders kan. Een stuk relaxter, als je het mij vraagt. Begrijp me niet verkeerd: als de bakker niet elke dag gedisciplineerd zijn brood bakt, gaat het mis. We hebben discipline nodig! Maar laten we daarbij de menselijkheid niet uit het oog verliezen. Ik respecteer het wel hoor dat mensen zo gepland leven. Voor mezelf denk ik daar anders over.
Soms is ‘vandaag even niet’ of ‘vandaag even anders’ precies wat je nodig hebt.
