Jarenlang heb je aan je carrière, je gezinsleven en je persoonlijke ontwikkeling gewerkt. Als het leven vordert, kun je daar tevreden op terugkijken. Niet zonder slag of stoot (want zo is het leven), beland je weer in een andere levensfase. Je zou kunnen zeggen: de kinderen zijn de deur uit en hebben hun eigen leven. Maar je kunt ook denken: jammer dat het zo gelopen is. Hoe dan ook, je volgende levensfase staat voor de deur! En als je denkt dat je alles al beleefd hebt, kan de herontdekking van iets ouds ook weer voor verfrissing zorgen.
Zoals bijvoorbeeld motorrijden. Vroeger heb ik al een aantal jaren een motor gehad. Die had ik destijds vooral voor het gebruiksgemak; in de grote steden kun je immers makkelijk en gratis parkeren en je manoeuvreert eenvoudig langs de files. Maar door de stress van het werkleven verkoop je hem op een gegeven moment toch maar weer. “Je zal maar eens vallen,” denk je dan.
Is dat de penopauze? Of je gewoon weer vrij voelen?
Ik had het standpunt ingenomen dat motorrijden verleden tijd was. Totdat ik een motorscooter kreeg. Jazeker, krijgen… als cadeau van de oudste telg van de familie en zijn vrouw. Wat een buitengewoon gebaar! Ik wilde het cadeau eigenlijk niet aannemen, maar kon de verleiding toch niet weerstaan. En dan ga je rijden.
Het was weer even wennen, zo’n apparaat, maar het was fijn! Mijn vrouw heeft van nature niets met motoren, maar nu zei ze ineens: “Er wordt zo een pakketje bezorgd. En weet je wat daarin zit? Een motorjas en een helm. Niet voor jou hoor, maar voor mezelf.” Ze wilde met me mee. Lekker een terrasje pakken in de nabije omgeving, of shoppen in de binnensteden waar je moeilijk kunt parkeren; dat was het idee. Ja, het leven krijgt ineens een andere wending door toedoen van zo’n machine.
Maar toch heeft zo’n motorscooter zijn beperkingen: een beperkte snelheid als je er met z’n tweeën op zit, windgevoeligheid op de snelweg en een hoop lawaai vanwege de hoge toerentallen. Voor mij was dat de reden om naar iets anders te kijken. Mijn blik was gevallen op een motorklasse die vandaag de dag heel populair is: de all-road bike. Hierop kun je ook met z’n tweeën goed uit de voeten.
Het echte werk
Tijdens een zonnige periode in de zomer heb ik de motorscooter te koop gezet en deze was snel verkocht. Daarna kon ik op mijn gemak kijken naar een all-road machine. Een wat ouder type, zoals een Yamaha TDM, sprak mij aan. Of een Suzuki V-Strom. Of toch niet? Daar in de motorzaak stond een felrode Ducati Multistrada. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan…
Ik vroeg of ik een proefrit kon maken en de alleraardigste eigenaar zei dat dit geheel vrijblijvend kon. Dat moest ik ervaren! De motor werd tussen de andere motoren uit de showroom gehaald en stond klaar op de parkeerplaats. Wat een indruk maakte dat ding: de kleur, het dikke achterwiel, de elegantie en de uitlaten onder het zadel. Prachtig.
En dan… starten. Eén lichte druk op de startknop (je hoeft hem niet ingedrukt te houden) en de Ducati start door totdat de “mighty twin” tot leven komt. Die roffel, dat gevoel… fantastisch! Tijdens de proefrit dacht ik nog: “Goed oppassen, je bent niet meer de jongste en een Ducati is geen kleine jongen.” Maar wat ging het goed. Op een heel eenvoudige manier reed ik weg, schakelde op en ging de weg op. Met een stabiel gevoel reed ik rustig over de wegen, soepel door de bochten, enzovoorts.
Na de proefrit zei ik tegen de eigenaar dat ik het thuis even met mijn vrouw wilde bespreken. Mijn vrouw zei direct: “Kopen, volg je hart!”
Hoe doe ik dit!
En dus kwam het moment dat de Ducati thuis in de garage werd gezet. Mijn vrouw was op dat moment niet thuis, maar toen ze de motor later zag, zei ze: “Prachtig, heel mooi. Maar daar ga ik niet achterop!” Tja, in haar ogen was het een enorm contrast: van een brave motorscooter naar een felrode Ducati. Heel begrijpelijk. Maar na wat gewenning (en nadat ze notabene eerst bij onze zoon achterop had gezeten) hebben we inmiddels de eerste tochtjes gemaakt.
Ik ben ontzettend blij met deze nieuwe levensfase!
